In Galicia staan om de paar meter paaltjes waarop het aantal kilometers tot aan Santiago wordt getoond. Elk paaltje brengt me een beetje dichterbij mijn eindbestemming. Dat zou een opluchting moeten zijn, maar zo voelt het niet.

Als ik een goed boek lees, zie ik vaak op tegen het moment waarop het verhaal eindigt. Ik voel me altijd wat verloren als ik na het lezen van de laatste zin, weer terugkeer naar mijn eigen werkelijkheid. De opgeroepen emoties en de beelden zijn nog aanwezig, maar als lezer maak ik geen deel meer uit van het verhaal.

Zo voel ik me ook nu ik Santiago de Compostela nader. De laatste pagina’s worden omgeslagen, maar ik ben er nog niet klaar voor om dit boek dicht te slaan. Ik ben gehecht geraakt aan het pelgrimsleven.

Van de gedachten die in mijn hoofd rondspoken, kan ik niet slapen. Ik tel de uren af tot ik weer mag lopen en merk de volgende ochtend op dat dat precies is wat ik nodig heb. Het verbaast me dat wandelen zelfs na 23 dagen nog louterend werkt.

Drie weken geleden schreef ik dat veel pelgrims op pad gaan omdat ze afstand willen nemen van het leven dat ze thuis leiden. Ik wandel deze camino niet omdat ik op zoek ben naar antwoorden. Ik ben gewoon een docent met heel veel weken vakantie. Mijn leven heb ik overzien tijdens mijn burn-out. Nu ben ik tevreden. Mijn leven is in balans.

Toch is afstand nemen wel het effect dat de camino heeft. Terwijl ik door Galicia wandel, vraag ik me af of de balans die ik heb gecreëerd me wel echt gelukkig maakt. Heb ik de afgelopen jaren niet gewoon geleerd niet te veel te piekeren en genoegen te nemen met de norm?

In een leven dat gedomineerd wordt door een klok, of een schoolbel, is namelijk geen tijd om eindeloos over bepaalde vragen na te denken, te twijfelen. Er is geen tijd om stil te staan bij emoties of met aandacht te kijken naar de natuur.

Ik geniet daarom van de intense emoties die deze ervaring oproept. Het aangaan van de strijd met mijn eigen emoties en gedachten, vertelt me iets over wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Ik bedenk me dat geluk voor mij geen optelsom van positieve gevoelens inhoudt. Misschien betekent geluk wel gewoon ‘in contact met mezelf’ en dat is precies wat de camino me heeft gegeven.

Het kilometerpaaltje vertelt me dat ik nog 50 kilometer van mijn eindbestemming ben verwijderd. Ik heb nog tijd om te verzinnen hoe ik van mijn eindbestemming een tussenstap kan maken, en van een dichtgeslagen boek een boekenreeks.