Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Ashland-Sisters

Nooit meer slapen

Het is warm, zweet druipt over m’n hoofd, en ik zou graag m’n muggennet even omhoog doen. Frisse lucht inademen. Hoe fijn zou dat zijn. Of m’n legging verwisselen voor m’n korte broek. Ongestoord een pauze houden, een mooie boomstam zoeken, de tas neerzetten, genieten van het uitzicht, wat zou dat een beloning zijn. Maar ik loop stug door, hou mijn muggennetje op en drink al ronddraaiend een slokje water. De sneeuw is eindelijk gesmolten en heeft de perfecte voedingsbodem achtergelaten voor muggen. En dan heb ik het niet over een paar muggen maar ik heb het over zwermen muggen die zich niets aantrekken van de 98% deet die ik net op m’n lichaam heb gespoten. Het toiletbezoek stel ik zo lang mogelijk uit, maar op een gegeven moment moet de broek toch naar beneden. M’n billen zijn bedekt met bulten, net als m’n benen, armen, handen, m’n nek, kaaklijn en schouders. Liggend op m’n slaapmatje probeer ik de jeuk te verbijten. Één zwak moment, één keer krabben en de jeuk komt in alle hevigheid terug. Nooit meer slapen.

Het donsjack beschermt nog het beste tegen muggenbeten.

Toen we het echt wanhopig werden, heb ik tijdens de pauze m’n tentje maar opgezet.

Honger

Hijgend loop ik omhoog. De tijd verstrijkt maar ik lijk nauwelijks te vorderen. Wandelen is verslavend door de ‘flow’ die je ervaart. Ik ervaar echter helemaal geen flow. Elke mijl is een strijd en ik lijk de strijd te verliezen. Voor het eerst in 3 maanden denk ik na over stoppen. Zoals ik me nu voel, wil ik me niet voelen. Ik heb geen kracht in mijn benen, voel me misselijk, heb een soort kramp in mijn buik en ben enorm futloos.

De rustmiddag komt op een goed moment. Als ik naar de menukaart kijk, krijg ik kokhalsneigingen. Ik heb geen zin om te eten, maar bestel toch iets. Als de wekker de volgende dag gaat, voel ik me fitter. De etappe begint met een flinke klim. Tot mijn verbazing loop ik lekker. Ik voel me sterk en zie op mijn navigatieapp dat ik een goed tempo heb. En opeens begrijp ik het: honger. Ik heb honger. Geen trek, of een suikerdip, of een rommelende maag, maar echte honger. Ik dwing mijn lichaam al 3 maanden om dagelijks 30 tot 45 kilometer te wandelen en eet alleen wat er in mijn etenszak zit. Myrthe zegt al een tijdje dat ik erg mager word en de sportbh die ik droeg, heb ingewisseld voor een sportbh maatje S, maar toch had ik me niet gerealiseerd dat wat ik voel honger is. Niet wandelen, maar eten is de uitdaging.

Berts GoPro vertekent iets maar we passen met z’n drieën op een klein tweezitsbankje.

Die legging trek ik op tot m’n oksels. Ik zwem in de stof.

Vulkanen

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Oregon heeft veel vulkanen. Het gebied om Crater Lake en bij Sisters is adembenemend mooi. We komen toeristen tegen die uit hun camper stappen om een foto te maken, terwijl wij ’s ochtends wakker worden met uitzicht op meren en lavavelden, elke bocht verrast worden met een nieuw uitzicht, en voor het slapen gaan de zonsondergang aanschouwen. Afzien en intens geluk liggen soms dichtbij elkaar maar intens geluk overheerst. De kleuren, geuren en vormen van de landschappen die ik zie gaan elke verbeelding te boven en ik mag daar elk dag van genieten.

Mijlpalen

Ondertussen lopen we stug door. Op dagen waarop we niet langs een lodge, tankstation of stadje komen, lopen we 35 tot 45 kilometer. Meestal gaat de wekker om 5.45 en beginnen we rond 7.15 uur met lopen. We houden 3 langere pauzes en zijn rond 19 uur op onze volgende kampeerplek. We vieren belangrijke mijlpalen: 2000 kilometer, 1326 mile (50%), 1400 mile. Morgen wacht mile 1500.

Kamperen en chillen

Er wordt niet alleen gewandeld er wordt ook gerelaxt en gekampeerd.

Ijs op m’n slaapzak. Het was vannacht plotseling erg koud.

Ik had nooit verwacht dat ik dagen waarop we ‘maar’ 23 km wandelen, als rustdagen zou beschouwen maar dat doe ik dus wel.

Heerlijk. Eten en relaxen.

Als dit is wat je ziet als je wakker wordt.

Als dit is wat je ziet als je gaat slapen.

Hier kan geen Netflix tegenop.

Vorige

Dunsmuir-Ashland

  1. Ineke

    Lieve Marion,

    Ik lees je verhalen met warme belangstelling. Je kan zo schrijven dat ik kan invoelen wat je meemaakt en dat vind ik bijzonder. Goede reis.

  2. Wilma van der Velden

    Wat een prachtige foto’s, wat een mooi land toch. Ik heb ontzag voor jullie doorzettingsvermogen. Knap hoor! Wat een ervaringen neem je mee met je. Heel veel geluk bij alles.

  3. Luthmila Bartels

    Geweldige ervaring Marion.

  4. Annemarieke

    Jeempie hé, wat een avontuur. En die muggen….krijg er spontaan jeuk van. Echt bizar te beseffen hoe verschrikkelijk veel kilometers je loopt, respect! Maar dan die foto’s (voor jou de ‘plaatjes’ die je werkelijk ziet), geweldig! Afzien en genieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: