Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Bridge of the Gods – Goat Rocks

Nog niet naar huis

De rustdag heeft mijn knie geen goed gedaan. Ik kan mijn knie niet strekken en heb bij elke pas het idee dat ik door m’n knie heen zak. Aan het einde van onze tweedewandeldag moet ik nog 5 mile klimmen. Ik weet niet of dat gaat. Ik weet ook niet of ik zo wel door kan lopen. Ik zeg Myrthe dan ook dat ik m’n tentje misschien al eerder opzet. Morgen weer een dag. Sinds we aan dit gedeelte van de trail zijn begonnen, komen we steeds een groepje van 4 wandelaars tegen. Gister liepen zij ons in de laatste mile opeens heel hard voorbij om als eerste een kampeerplek uit te kunnen zoeken. Heel erg onsympathiek. Als ik 10 minuten na Myrthe aan de klim begin, heb ik opeens het viertal weer in mijn nek hijgen. Hoewel ik mezelf op dat moment nog erg zielig vind en de situatie met m’n knie uitzichtloos voelt, voel ik opeens een soort competitiedrang. Voor klimmen hoef je je knie niet te buigen en als zij eerder bij de kampplek willen zijn, moeten ze me eerst maar eens voorbij. Het zweet gutst over mijn hoofd, mijn ademhaling versnelt en mijn kuiten branden. Het mantra ‘als jij zweet, doen zij dat ook, als jouw kuiten branden, branden die van hen ook’ klinkt in mijn hoofd. Als ik na 10 minuten een haarspeldbocht neem, zie ik dat nog maar 1 lid van het viertal achter me loopt. Hij hijgt, puft en kraakt. En ik denk: “Lekker voor je”. Als ik 20 minuten voor het viertal boven ben, kijkt Myrthe me verbaasd aan. Ze had me nog lang niet verwacht. Ik kan nog net uitbrengen dat ik de informele wedstrijd heb gewonnen. Adrenaline giert ondertussen door mijn lijf. Ik ga nog niet naar huis.

Onweer

Na een korte resupplystop in Trout Lake gaan we weer op pad. Er wordt zwaar onweer en veel regen voorspeld. We besluiten te wandelen tot het weer zo slecht is dat we een tentje moeten opzetten. Rond 3 uur begint het te rommelen en rond 5 uur lijkt het onweer onze kant op te komen. We zetten ons tentje net onder de boomgrens op. Als we er klaar voor zijn, trekt het onweer weg. We zijn dus voor niets zo vroeg gestopt en grappen dat het wel meevalt met dat noodweer. Dat was iets te vroeg gejuicht. Om 8 uur begint het te onweren en dat stopt de komende uren niet meer. De bergen versterken het geluid en de flitsen doen pijn aan mijn ogen. Ik trek mijn slaapzak over mijn hoofd. Wat ik niet zie, is er ook niet. De regen komt met bakken uit de lucht. Gelukkig heb ik een luchtbed want echt droog blijft mijn tentje niet. Als rond middernacht het onweer eindelijk stopt, val ik uitgeput in slaap. Het weer blijft de dagen erna wisselvallig maar zulk heftig onweer hebben we niet meer.

Goat Rocks

De Goat Rocks zouden een van de hoogtepunten van de pct moeten zijn. Als we opstaan is het echter bewolkt. We hopen dat het nog een beetje opklaart maar het tegendeel gebeurt. We lopen de wolken in en zien niets. Helemaal niets. Het begint ook te regenen en te waaien en de gevoelstemperatuur daalt. Na 12 mile besluiten we ons tentje op te zetten. Hiken in dit soort omstandigheden is ook ellendig in het bos maar je mist dan in ieder geval de uitzichten niet. We bibberen in onze tent, rantsoeneren ons eten en hopen dat het weer opklaart. Om 3 uur ’s nachts schrikt Myrthe wakker van een muis die het gemunt heeft op haar toch al karige voorraad eten. Ik schrik van Myrthe en ga meteen ook maar even naar ‘de wc’. Buiten zie ik een prachtige sterrenhemel. Helder. Het is helder. En wat blijken de Goat Rocks de volgende dag de moeite waard te zijn. Ongelooflijk mooi.


Vorige

Sisters – Bridge of the Gods

  1. Annemarieke

    Haha, topper! Wat een avontuur weer! Hopelijk blijft je knie niet voor te veel ongemak zorgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: