Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Categorie: pct

Tehachapi – Walkers Pass

Dag 41

We mogen tot 12 uur in onze hotelkamer blijven en die tijd benutten we tot de laatste minuut. Na het ontbijt kruipen we nog even terug in bed en daarna lunchen we in het dorpje. De bus naar de trailhead gaat om 2 uur. Terwijl we wachten op de bus, krijgen we een lift aangeboden door een man in een heel oude, gele auto. Ik zit naast de chauffeur en zijn hond. Na 10 minuten zegt hij ineens: “Zouden ze achterin doorhebben dat hij (de hond) rijdt?”. En inderdaad, zijn hond bleek uitstekend in staat te zijn om zonder ingrijpen de auto te besturen. Als je reist zoals wij, kom je bijzondere mensen tegen. Uiteindelijk beginnen we pas om 3 uur aan de klim. 10.5 mile met een heel zware rugzak. We hebben 5 liter water en eten voor 6 dagen in onze tas. Alles doet zeer: m’n schouders, m’n rug, m’n kuiten. Maar vlot gaat het wel. Na de rustdag voelen mijn benen weer fris, de bibliotheek van mijn Spotify is geüpdatet en zonnetje schijnt. Om 7 uur zetten we de tentjes op. Eindelijk weer eens zonder buitentent. Ik kijk naar de sterrenhemel tot mijn ogen moe worden en val daarna al snel in slaap.

Dag 42

Als ik wakker word, merk ik dat alles nat is. Even denk ik dat het heeft geregend, maar dat is onwaarschijnlijk. Condensatie blijkt het probleem te zijn. Gelukkig is het zonnig en kunnen we onze spullen drogen voor we gaan wandelen. Zo fijn dat de zon schijnt. We pauzeren een tijd bij een waterbron. Als we weer gaan wandelen, valt me op dat de wolken eruit zien als onweerswolken. Ik hoop dat de buien nog even op zich laten wachten. Tijdens de lunchpauze begint het echter te regenen en even later klinken de eerste onweersklappen. Ik hou niet van onweer een focus me maar gewoon op Myrthes kuiten voor me. Ik probeer me af te sluiten voor de bliksemflitsen en het dreigende geluid. Als ik wel even kijk, ben ik onder de indruk van het natuurgeweld. Vooral in het dal lijkt het hard te regenen. Soms is de natuur wonderschoon en beangstigend tegelijk. Als de avond valt, lossen de buien op. Een ongestoorde nachtrust is ons echter toch niet gegund. In het bos wonen grondeekhoorns die bijzonder luidruchtig zijn. Als ze plots naast mijn tent beginnen te piepen/schreeuwen naar elkaar, zit ik rechtop in mijn tent. Ik hoop maar dat ze mijn tent en eten met rust laten.

Dag 43

Ik word wakker en het is buiten zonnig en warm. Eindelijk. Het plan is om maar 16 mile te lopen zodat we kunnen kamperen in de buurt van water. Dit is een van de heetste en droogste delen van de pct en hikers worden gewaarschuwd voor oververhitting en uitdroging. Na een aantal mile zie ik de eerste cumuluswolken als bloemkolen de lucht in schieten. Ik vraag me dan ook af hoe lang dit zonnige en droge weer zal duren. Het antwoord is: vrij kort. Nog voor de middagpauze begint het stevig te onweren en te regenen. We duiken het bos in om te schuilen tegen de regen. Als het weer echter niet verbetert, besluit ik mijn buitententje op zetten. Zo lunchen we in ieder geval even droog. Daarna vervolgen we onze tocht in regenkleding. Het is inmiddels ook afgekoeld van 35 naar 10 graden. Nat en koud. Dat is weer waaraan we gewend zijn geraakt. Onderweg zien we zelfs hagel op de grond liggen. Als we bij onze kampeerplaats aankomen, breekt de zon weer door. Het is nog steeds fris en ik eet liggend in mijn slaapzak in mijn tentje. Toch is die zon echt een moraalbooster. Voor we gaan slapen luisteren we naar ‘Here comes the sun…’ Misschien gaat zonnig en warm morgen dan toch echt lukken.

De realiteit als we een pauzeplek bereiken…

Fotoshoot

De slappe lach

Dag 44

De zon schijnt voorzichtig tussen de bomen. Zonnig, eindelijk. Warm is het nog niet maar voor de zekerheid vullen we onze waterflessen wel op. Het aantal waterpunten is vandaag beperkt. Daar krijgen we geen spijt van. Na 8 mile heb ik al 2 liter water gedronken. Het is warm, maar we hebben waanzinnig mooi uitzicht over de woestijn. Als ik een bocht omkom, zie ik Rob en Bert in de struiken liggen. Ze hebben een ratelslang gevonden. De tijd dat we bang waren voor slangen ligt ver achter ons. Vandaag willen we 22 mile lopen, zodat we kunnen kamperen bij een waterpunt. We lopen dan ook flink door. Vlak voor onze tweede pauze gaan we langs het 1000-kilometerpunt. Eigenlijk tellen we in mijlen maar deze mijlpaal is wel een feestje waard. Rond half 7 arriveren we op de plek waar we willen kamperen. We zetten de tentjes op onder een paar Joshuabomen en aanschouwen de mooiste zonsondergang tot nu toe. Zonnig, warm, woestijn. Het is eindelijk gelukt.

Dag 45

In de woestijn wonen niet alleen ratelslangen maar ook schorpioenen. Myrthe kijkt nogal verschrikt naar haar grondzeil als blijkt dat ze de hele nacht op een schorpioen heeft gelegen. De schrik wordt nog groter als het beestje plotseling weer begint te bewegen. Vanuit ons kampement moeten we meteen 4.5 mile klimmen. Gelukkig is het vroeg in de morgen nog niet zo warm. Dat wordt het later op de dag wel: 33 graden. Wij wilden warm weer, dat hebben we gekregen. Uiteraard weerhoudt dat ons er niet van om te klagen over de temperatuur. Nu vinden we het te warm. Behalve Bert, die houdt van dit soort temperaturen. We kunnen ons nu nog niet voorstellen dat de Sierra’s bedekt zijn met sneeuw. Tot we een bocht omgaan en het imposante hooggebergte zien. Dat is wel heel veel sneeuw. We lopen vandaag maar 15 mile. We zijn vlakbij ons volgende rustpunt en willen de dag erna maar een klein stukje lopen. We zetten al vroeg de tentjes op en genieten van het feit dat we buiten kunnen zitten zonder onze warme kleren aan. Plotseling verschiet Myrthe van kleur. ‘Beer’. En een wijzende vinger. Verder komt ze niet. 2 meter van onze tentjes staat een volwassen, zwarte beer ons aan te kijken. Terwijl de anderen hun camera’s pakken, grijp ik de wandelstokken. Je moet jezelf toch kunnen verdedigen. Alle commotie staat de beer niet zo aan en hij holt even later het bos weer in. Wij kruipen onze tentjes in en hopen dat we ’s nachts geen bezoek krijgen.

Dag 46

’s Nachts schrik ik een aantal keer wakker, me afvragend of ik iets hoor in de bosjes naast me. De beer laat ons echter met rust. We hoeven maar 7 mile tot aan de weg. Vanaf de weg kunnen we liften naar het plaatsje Kernville. We lopen stevig door en bespreken ondertussen onze opties de komende weken. Er ligt veel sneeuw in de Sierra’s. Rob neemt vanaf Kernville de bus naar het noorden en stelt de Sierra’s nog even uit. Ik besluit in ieder geval naar Lone Pine door te lopen. Het lijkt alsof alle hikers andere keuzes maken: naar verschillende plekken in het noorden, een tijdje offtrail, gewoon doorlopen. Alle opties komen voorbij. Bij de weg zeg ik een aantal mensen dan ook gedag. Het liften gaat vlot. 2 liften en 40 minuten later zijn we in het watersportdorp, Kernville, waar we meteen de pizzeria inschuiven. Eten, slapen en rusten. Heerlijk zo’n rustdag.

Hiker Heaven – Tehachapi

Dag 34

Als ik om 6 uur mijn tentje openrits, zie ik niets. We bevinden ons in een wolk. Het is grijs, nat en heel koud. Het inpakken van een nat tentje bevordert mijn wandelzin niet echt. We hopen dat het weer later vandaag/op lagere hoogte/aan de andere zijde van de berg beter wordt. Dat wordt het niet. Het begint te regenen en het stopt niet meer. Vandaag voelt het wandelen als een verplicht nummer. Gelukkig staat vanmiddag Casa de Luna op het programma. De gastvrijheid van sommige mensen is ongekend. We worden opgewacht door de vrouw des huizes. Ze doet me nog het meest denken aan ma Flodder, met haar sigaret in haar mond en met haar postuur. Hoewel we zeiknat zijn, geeft ze ons een dikke knuffel. En ze reikt ons een Hawaii-shirt aan dat we over onze regenkleding aantrekken. Achter het huis ligt een bos met heel veel kampeerplekjes. Andere hikers hebben de afgelopen jaren beschilderde stenen achtergelaten. Het voelt een beetje als het sprookjesbos. We zetten snel onze tentjes op en wandelen het dorp in. De enige winkel/koffiebar blijkt bij het tankstation te zijn. Het is er warm en wij hebben het koud. We blijven dan ook een en uur met onze warme chocolademelk in de handen in de winkel staan. ’s Avonds eten we de welbekende tacosalade waarbij ma Flodder iedereen die bij het opscheppen zijn bord boven de pan houdt een klap op de kont geeft met haar pollepel. Na het eten gaat de muziek aan. Iedereen die een dansje doet voor ma Flodder krijgt een PCT- bandana. Voor ze de muziek aanzet, vertelt ze ons dat we onszelf vooral niet te serieus moeten nemen. Alle dansjes leiden tot heel wat hilariteit. Het feestje gaat daarna nog wel even door maar zonder mij, want ik kruip lekker in mijn warme slaapzak.

Dag 35

Het ontbijt bestaat uit pannenkoeken en de zon schijnt. Ik ben een happy hiker. Na het ontbijt doen we boodschappen voor de komende dagen. Pas om 11 uur beginnen we bepakt en bezakt aan onze tocht voor vandaag. Dat valt na een resupply elke keer tegen. Als je hiket heb je veel calorieën nodig. Een nadeel is echter dat je al dat eten wel zelf moet meesjouwen. Ondanks onze late start lopen we vandaag toch 18 mile. Aan het eind van de dag zetten we snel ons tentje op, eten we wraps of ramen noodles en gaan we naar bed.

Dag 36

Mile 500 komt in zich. 800 kilometer hebben we al afgelegd. Dat klinkt als een heel eind maar we zijn nog niet eens op 20%. Toch vieren we het met een snicker. Er is wederom slecht weer voorspeld. Een uur voor we onze kampeerplek bereiken, zien we een flinke bui onze kant opkomen. Ik probeer haast te maken. Ik ben geen liefhebber van onweer. Gelukkig gaat de bui langs ons heen. Wel zie ik het in de verte weerlichten in de woestijn en regent het. Nadat de regen is gestopt, kunnen we toch nog even buiten eten.

Dag 36

We besluiten vandaag maar 8.5 mile te lopen. Er is weer kou en regen voorspeld en we zijn wel een beetje klaar met dit weer. Als we de weg hebben bereikt, nemen we een shuttle naar een dorpje verderop. De chauffeur vertelt dat de dag ervoor weerswaarschuwingen waren afgegeven voor blikseminslag, overstromingen en sneeuwval. Soms is het goed om onwetend te zijn. Wij kampeerden op een redelijk beschutte plek en zijn de dans ontsprongen. De bergen om ons heen zijn echter bedekt met sneeuw. In deze omgeving hoort het inmiddels snikheet te zijn. Dat is het allesbehalve. In het hotel kunnen we voor het eerst in een week douchen en kijken we met z’n vieren op een telefoonschermpje naar de luizenmoeder. Fijn zo’n onverwachte halve rustdag.

Dag 37

Vandaag staat de etappe van de LA aquaduct op het programma. Deze etappe gaat 18 mile over vlak terrein zonder enige beschutting. Gewoontegetrouw hiken wandelaars deze etappe ’s nachts om de extreme hitte te vermijden. Vandaag is het echter 13 graden. Geen reden dus om ’s nachts te wandelen. Tijdens onze eerste pauze zoek ik een plek om te plassen. Ik vind een plek tussen de Joshuabomen. Soms voelt het wandelen al zo gewoon dat ik me niet meer realiseer dat het bijzonder is, maar zo hurkend tussen de Joshuabomen, ben ik me daar weer van bewust. Het is een vlakke etappe over een brede weg. Om de tijd te doden zingen we luid mee met achtereenvolgens een Nederlandstalige-, Disney- en een jaren-’90-spotifylijst. Aan het eind van onze etappe komen we windmolenparken tegen en leveren we een gevecht tegen de wind. Er blijken kampeerplekken te zijn in een valei met struiken en bomen die ons beschermen tegen de wind.

Dag 38

We beginnen en eindigen de dag met windmolens. En we doen oneindig lang over een klim omdat het pad over de volledige breedte van de berg loopt. In mijn ogen had die klim minstens 4.5 mile korter gekund. Ik erger me dan ook groen en geel. Morgen willen we graag op tijd in Tehachapi zijn. We lopen onze langste etappe tot nu toe: 23 mile. En eigenlijk voel ik me daarna prima. Geen zere voeten, knieën, kuiten. Wel slaap ik erg lekker.

Dag 39

We slapen uit tot 7 uur. We hoeven namelijk nog maar 9 mile tot aan Tehachapi. Hoewel het een korte etappe is, vind ik m’n ritme niet. Ik ben toe aan een rustdag. Pas als ik in Tehachapi een lekker broodje eet en een gezonde smoothie drink, trekt m’n humeur bij. Even helemaal niets

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: