Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Dunsmuir-Ashland

Roadtrip

We stellen de Sierra’s uit tot september en hiken eerst vanaf Dunsmuir naar Canada (nog 1152 mile). Dat betekent dat dat we weer op roadtrip gaan. Dit keer van Truckee naar Dunsmuir. De huurauto halen we op in Reno waar we eerst liftend moeten zien te komen. Liften is onder hikers heel normaal en in kleinere gemeenten langs de trail rijden buurtbewoners regelmatig even langs om hongerige hikers en lift te bieden. In een grotere en toeristische stad als Truckee is liften echter niet zo gewoon. We krijgen dan ook heel wat verbaasde blikken en reacties maar niemand stopt totdat een vrouw van in de 60 in een enorme auto ons wel een lift aanbiedt. We zitten zeker 45 minuten in de auto en op een gegeven moment vraagt ze waar we vannacht slapen. We waren van plan om een kampeerplek te zoeken langs de snelweg maar ze biedt ons aan dat we bij haar in de loft kunnen logeren. Dat aanbod slaan we niet af en dus zitten we even later in de huurauto terug naar Truckee. Myrna woont samen met Ann, 2 enthousiaste honden en 2 eigenzinnige katten. Ze koken voor ons, willen alles weten over onze wandeltocht en gniffelen dat wij het gesprek van de week zullen zijn bij de buren. Na het eten krijgen we een schoon bed aangeboden. Als je al weken ongedoucht je slaapzak inkruipt is een schoon bed een ongekende luxe.
De volgende ochtend beloven we dat we in september langs zullen komen voor we aan onze hike in de Sierra’s beginnen en nemen we afscheid.

Van Dunsmuir naar Etna

Na onze roadtrip hiken we nog 6 mile naar een kampeerplek en we vieren dat we 1000 mile hebben gehiket. Ondanks alle sneeuw hebben we toch behoorlijk wat vooruitgang geboekt.

De volgende ochtend staat ons een klim van 5000 feet te wachten. Het is een verademing om over een pad te kunnen wandelen en niet te hoeven zoeken naar de juiste route in de sneeuw. Ik luister naar een boek, droom een beetje en schiet best lekker op. Een man passeert me en vraagt of er bomen op het pad liggen. Hij werkt voor de pcta en wil weten of er trailonderhoud nodig is. Enthousiast antwoord ik dat er helemaal geen bomen op het pad liggen, dat het heerlijk loopt en dat ik tijden niet zo’n goed onderhouden pad heb gezien. En ook Bert die na mij komt geeft een dergelijk antwoord. Myrthe heeft echter beter opgelet en vertelt in de pauze dat we toch minstens over 5 bomen zijn geklommen. Na al die sneeuw zijn we blijkbaar al snel tevreden. Hoewel het soms went om de hele dag door mooie natuur te wandelen, maakt dit gedeelte toch indruk op me. Castle rock is een majestueus gebergte en de Trinity Alps zijn ook spectaculair.

We lopen drie dagen op rij 25 mile, 40km, en zijn op dag 4 al vlot in Etna.

Van Etna naar Seiad Valley

In Etna zien we Rob weer. Rob heeft een week kunnen wandelen maar is vlak voor Etna opnieuw geblesseerd geraakt. Ontzettend balen natuurlijk maar het is wel leuk dat er elkaar zo weer kunnen zien. In Etna houden we voor het eerst in een maand een echte rustdag en vieren we Berts verjaardag. Zo’n rustdag voelt echt als vakantie en ik geniet er enorm van.
Als we na onze rustdag weer gaan wandelen, merk ik dat ik een stuk uitgeruster ben: ik ga goed vooruit. Wat minder goed vooruit gaat, zijn mijn schoenen. De stof laat los, waardoor mijn zool bijna loshangt. Ik heb al nieuwe schoenen besteld, maar het duurt nog bijna een week voordat ik die kan oppakken. Myrthe en ik gaan daarom aan de slag met een naald, flosdraad en een steen. We naaien de stof vast aan de zool en hopen dat dat klusje niet voor niets is geweest en dat mijn schoen het houdt.

Een afdaling naar Seiad Valley van 6000 feet met veel woekerend struikgewas en tientallen bomen op het pad, vormt een goede test. Conclusie: we kunnen onze eigen schoenmakerij beginnen.

p.s. Voor de oplettende kijker: ik ben inderdaad gewisseld van backpack.

Van Seiad Valley naar Ashland

We slapen een nachtje op de camping in Seiad Valley. Lekker slapen doe ik niet: voorbijrazende auto’s, koplampen, pratende gasten, een weedlucht. Aan zoveel tumult ben ik niet meer gewend.

Toch gaan we de volgende ochtend weer op pad. We zijn na bijna 1200 mile bijna in Oregon. Bert stelt voor om 27 mile, 43.5 km, te lopen. Myrthe en ik sputteren wat tegen, maar moeten om 13 uur constateren dat we eigenlijk heel goed op schema liggen en dus lopen we een afstandsrecord. Een goede motivatie vormt de wetenschap dat het de volgende dag nog maar 16 mile naar Ashland is. Ashland is een grotere plaats in Oregon en je hebt er goed eten en, belangrijker nog, we hebben voor het eerst in een maand weer eens een nacht in een hotel geboekt. Na 3 maanden op de trail staat een bed hoog op ons ‘wat een luxe, wat fijn’-lijstje.

Vorige

Barney Falls – Truckee

  1. Saskia

    Lieve Marion,

    wat heerlijk om met je mee te lezen en wat is de natuur daar prachtig. Je zult ondertussen je nieuwe schoenen wel hebben en met nog meer comfort kunnen lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: