Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Camino del Norte

Alle tijd van de wereld (#1)

Het is half 8. Ik wandel in mijn eentje en zie hoe de zon probeert door het wolkendek heen te breken. Als dat even lukt, krijgt het gras een intens groene kleur. De koeien zijn zonder dat ze dat weten, leden van een orkest. Wind en beweging dirigeren hun instrumenten. Het rinkelende geluid van koebellen is nooit ver weg.

Mijn beleving van tijd is anders tijdens het lopen. Ik zou elke wandeltocht kunnen meten in lesuren of in Netflixafleveringen. Het besef dat een wandeltocht 7 Netflixafleveringen duurt, zou me echter onmiddellijk ontmoedigen. Hoewel ik mezelf regelmatig verlies in een boeiende serie en dan het gevoel kan hebben dat een aflevering maar 1 minuut heeft geduurd, kijk ik nooit 7 afleveringen in één dag. Mijn hoofd zou uitgeput raken van alle indrukken.

Mijn beleving van tijd is anders tijdens het lopen.

Ik dacht dat ik me op een gegeven moment zou gaan vervelen, dat elke wandeling heel lang zou duren, maar niets blijkt minder waar te zijn. Niet alleen verandert de lucht steeds van kleur en hoor ik het rinkelende geluid van grazende koeien, maar ook zie ik vlinders met elkaar dansen en Spaanse muurhagedissen zonnen op een steen.

De kleur groen heeft oneindig veel varianten. Soms loop ik over een paadje door een oud bos met boomstronken die boven mij uit torenen. Het groen is somber en intens. Dan loop ik weer door een grasveld met wilde bloemen. Het groen licht op door de zon en steekt fel af tegen de felle kleuren van de bloemen.

Ik heb geen haast.

De Camino Primitivo loopt door het Asturische platteland. Ik loop door dorpjes en zie de bloemrijke gevels van de huizen. Omaatjes in omajurken hangen uit een raam. Ik groet ze en ze wensen me ‘Buen Camino’. Ik zie uitgestrekte boomgaarden, maar fruit kan ook zo worden geplukt of opgeraapt langs de kant van de weg: voornamelijk pruimen en bramen. De appels en avocado’s zijn nog niet rijp. Een oud boertje voert samen met zijn kleinzoon de koeien over de weg naar de nabijgelegen weide. Een hond kijkt nauwlettend toe.

Het landschap verandert. De Asturische bergen doemen in de verte op. Over een paar dagen wandel ik door het decor dat ik nu van een afstandje bekijk. Ik heb geen haast. Het maakt niet uit of ik vandaag 6 uur of 7 uur doe over de wandeltocht. Ik zoek een mooie plek om mijn sokken even te drogen en eet wat. Terwijl ik alle indrukken op me in laat werken, realiseer ik mij hoe fijn het is om alle tijd van de wereld te hebben (toch nog zeker 2 weken).

Volgende

I wanna be free as the winds (#2)

  1. Hoi, dit is een reactie.
    Om te beginnen met beheren, bewerken en verwijderen van reacties, ga je naar het Reacties scherm op het dashboard.
    Avatars van auteurs komen van Gravatar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: