Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

In den vreemde

Het voornemen om een dagboek (of een blog) bij te houden, strandt al sinds mijn kinderjaren na enkele zinnen. Als ik echter de agenda’s van mijn oud-klasgenoten zou teruglezen of de internetfora die ik deelde met mijn voormalige collega’s in de c1000 of dispuutsgenoten, zou ik heel wat dagboeken kunnen vullen. Het delen van dagelijkse beslommeringen en spontane gedachten en observaties gaat me heel wat makkelijker af dan het schrijven van zorgvuldig doordachte tekst. Een zorgvuldig doordachte tekst, een dagboekpagina of een blog, verlangt dat ik weet wat ik wil zeggen. Ik weet echter niet zo goed hoe ik woorden kan geven aan de indrukken die ik tot nu toe heb opgedaan.

#guatemala

Quetzaltrekkerhoofdkwartier

In eerste instantie vallen de omheiningen, het prikkeldraad en de bewakers in Guatemala-City op. Ik ontmoet Amerikanen en Europeanen die zich in Guatemala hebben gevestigd. Ze zijn op reis gegaan, voelden zich thuis en zijn gebleven. Ik vraag me af welke aantrekkingskracht het land op ze heeft. Ik zie vooral heel veel zwerfhonden en -katten, vervuilende auto’s en bussen, overal electriciteitsdraden en mensen met wie ik niet kan communiceren omdat mijn Spaans niet toereikend is. Ik voel me ongemakkelijk op straat. Statistieken over geweld en onveiligheid maken me wantrouwig. Thuis voel ik me niet in deze vreemde omgeving.

#Guatemala

Uitzicht vanuit mijn kamer

Als ik echter na twee driedaagse wandelingen terugkeer in Xela, verheug ik me erop mijn huisgenoten, de andere gidsen weer te zien, en verhalen uit te wisselen over de hikes, verlang ik naar mijn eigen bed en rommelt mijn maag bij het idee dat ik morgen verse broodjes kan halen voor het ontbijt. In de chaos van de markt aan het einde van de straat, weet ik de groente-, bananen-, appel- of avocadokraam te vinden die de beste producten verkoopt. Verscholen onder electriciteitsdraden en kleurrijke gevels, bevinden zich hippe lunchtentjes die vegetarische opties op de kaart hebben staan. Mijn was breng ik naar de lavanderia aan de overkant van de straat.

#Guatemala

Een dorpje in de bergen

De stad die eerst zo vreemd leek, voelt lang zo vreemd niet nu ik mijn weg weet te vinden. Ik voel me niet langer ongemakkelijk maar verwachtingsvol. Ik ben heel benieuwd wat deze stad me de komende maanden zal brengen .

Vorige

Geef me de ruimte!*

Volgende

Hike vulcanoes, help kids

  1. Brenda

    Ha Marion!

    Wat fijn om wat van je te horen! Grappig hoe snel een mens kan wennen aan een nieuwe omgeving. Ik hoop dat je de komende maanden veel mooie mensen ontmoet en prachtige nieuwe ervaringen opdoet. Pas wel een beetje op jezelf. ♥

    Liefs Bren

  2. Janneke Clarisse

    Ha Marion,
    Wat ben je ver weg! Dit is wel een heel andere wereld dan de Tolstraat in Alphen. Ik kan me voorstellen dat het wennen is. Leuk dat je al wat nieuwe kennissen gemaakt hebt. Wij zitten op Fuerteventura ( Canarisch) eiland en wandelen wat af.
    Wandel ze en vertel ons hoe het met je gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: