Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Sisters – Bridge of the Gods

Een ongeluk zit in een klein steentje

De omgeving rondom Sisters blijft erg vulkanisch. Zo duikt Mount Hood opeens op aan onze horizon en moeten we zelfs nog wat kleine sneeuwvelden trotseren. Ik ben minder moe en heb meer energie in mijn lijf. Als je zo lang wandelt, ontdek je hoe belangrijk eten is.

Toch zit een ongeluk in een klein hoekje, of steentje. Rond het middaguur komen we een snelstromende rivier tegen. Terwijl we proberen te bepalen waar we het best kunnen oversteken, struikel ik over één van de lavasteentjes. Ik voel hoe mijn rugzak me voorover trekt en denk: “Niet op mijn gezicht, niet mijn gezicht.” Mijn gezicht komt gelukkig ongehavend uit de strijd. Mijn knieën tintelen echter van de klap. Alles beweegt gelukkig nog en een paar minuten later heb ik al mijn aandacht nodig om over te steken. Aan het einde van de dag doet mijn linkerknie echter steeds meer pijn en de volgende dag is m’n knie dik, blauw en stijf. Ik hobbel zo goed mogelijk door maar de twijfels groeien. Zou dit het einde van mijn hike zijn? Ik baal en ik heb pijn.

Rond 11 uur kijk ik op mijn navigatie-app. Hoewel ik niet gemakkelijk loop, is het parcours zo vlak dat ik toch al 11 mile heb afgelegd. En ik begin te rekenen: als we vandaag 27 mile lopen en morgen ook, dan kunnen we overmorgen ontbijten bij Timberline Lodge. Die knie doet zeer, maar ook met een gebogen been kan ik wandelen. Op naar het ontbijt.

Ontbijtbuffet

We zetten vroeg onze wekker. Het is 4 mile lopen maar het ontbijtbuffet en we hebben honger. De lodge ligt aan de voet van Mt Hood. De stoeltjesliften draaien en we zien snowboarders voorbijlopen in hun wintersportoutfit. Wat een contrast. Wij komen bezweet aangelopen in onze korte broek en t-shirt. Het is 4 dagen geleden dat ik heb gedoucht en ik schaam me een beetje om aan te schuiven in deze luxe omgeving. Honger wint echter van de schaamte en even later staan we in de rij. Dit soort beloningen maken de trail extra leuk. Je hebt iets om naar uit te kijken tijdens de lange wandeldagen.

Bridge of the Gods

Na het ontbijt lopen we ongedoucht verder. We hoeven nog maar 2.5 dag te lopen tot Cascade Locks, het eindpunt van Oregon. Voor mij is de brug die Oregon en Washington scheidt, iconisch. Ik kijk uit naar het moment waarop ik de brug zie, en waarop we kunnen douchen. Een dag voor we in Cascade Locks aankomen regent het. De toch al stinkende kleding en spullen, stinken nog wat meer. Ondertussen lopen wij door verbrand bos. Mijn beeld van Oregon bestaat uit vulkanen, lavastenen en verbrande bomen. Het is niet verwonderlijk dat de pct vaak onbegaanbaar is in Oregon als je ziet hoeveel bos er is verbrand.

We dalen af tot Cascade Locks op een zaterdag. De zon schijnt en er zijn heel veel dagjeshikers. Myrthe en ik stinken na 7 dagen zo erg dat we zelfs elkaar ruiken en dat is geen goed teken. Beschaamd laten we de dagjeshikers passeren, terwijl we ons een beetje van hem wegdraaien. Als we het stadje binnenlopen, beloven we elkaar dat we echt eerst naar het hotel gaan om te douchen. Meestal verleidt de geur van voedsel ons om stinkend aan een tafel te gaan zitten en staat douchen onderaan onze prioriteitlijst. Dit keer gaan we eerst echt douchen. Echt. Of… zullen we misschien toch een ijsje? Heel even dan. En zo duurt het toch nog 2 uur voor we douchen.

Vorige

Nog 190 mile

Volgende

Bridge of the Gods – Goat Rocks

  1. Myrna Alcorn

    Your photos are wonderful Marion and Myrthe! So glad I found your page. Enjoying your travel log.

    Myrna

  2. Anneke

    Geweldig verslag en foto’s weer, Marion!!!?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: