Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Verbonden

Voor me schuifelt een 22-jarige reizigster over het pad. Haar voeten doen zeer. De schoenen die ze draagt zijn haar onbekend. Haar hielen zijn ontveld en haar tenen stoten bij elke stap tegen de rand van haar schoen. De ondergaande zon kleurt het verdorde maisveld goudgeel. Terwijl mijn benen gedwongen zijn zich aan te passen aan het ritme van de wandelaarster voor me, laat ik mijn gedachten de vrije loop. Ik mijmer over Quetzaltrekkers en over de gemeenschap die ik samen met de andere gidsen vorm.

Ik werk, woon en leef samen met een groep mensen die ik twee maanden geleden nog niet kende. Hoewel het soms overweldigend is om zoveel mensen om me heen te hebben, voel ik me ook onderdeel van het geheel, van de gemeenschap. We koken samen, doen de afwas, ruimen op, organiseren trektochten, dragen verantwoordelijkheden voor onze cliënten en voor het voortbestaan van de school, we klagen over slaapgebrek, zijn tegelijk ziek, lachen om elkaar en om elkaars stupide acties en denken na over maatschappelijke vraagstukken.

Wat mij eigenaardig maakt, is bekend bij de andere Quetzaltrekkers. Wie dag en nacht samen is, kan zich niet verbergen. Ik voel me verbonden. Ik realiseer me dat ik dat gemist heb de afgelopen jaren. Na mijn studententijd was ik dochter, zus, vriendin, collega, docent en sportmaatje, maar nooit allemaal tegelijk.

22% van de Nederlanders woont alleen. Het woord alleenstaand dekt niet de lading. Ik sta niet alleen. Ik heb lieve vrienden en familie om me heen. En toch was ik meer alleen dan ik aan mezelf wilde toegeven. Ik was alleen als ik moe was, maar toch voor mezelf moest koken, ziek was en toch naar de winkel moest, iets grappigs, verdrietigs, moois of memorabels had meegemaakt en dat alleen via Whatsapp kon delen, niemand een hand op mijn schouder, een por in mijn zij of een duw in de rug gaf en ik mezelf wijs maakte dat ik dat niet nodig had. Na mijn studententijd was er niemand met wie ik vrijwel dagelijks alle aspecten van mijn leven deelde.

Een gemeenschap lijkt in Nederland voorbehouden te zijn aan stellen en gezinnen en toch geloof ik dat dat niet de enige manier is om je verbonden te voelen met anderen. De dorps-, kerk- en leefgemeenschap zoals die 50 jaar geleden bestond, is vervangen door een meer individualistische benadering van vrije tijd en relaties. De mogelijkheid om je leven zo in te kunnen richten als je zelf wilt, zonder de kritische blik van anderen, is een waardevolle verworvenheid. En toch vraag ik me af in hoeverre een gebrek aan gemeenschapszin bijdraagt aan gevoelens van depressie en het ontstaan van burn-outs. Als ik terugdenk aan mijn burn-out 5 jaar geleden, herinner ik me voornamelijk hoe zeer ik me vervreemd voelde van de wereld om me heen.

Quetzaltrekkers is hard werken: 7 dagen per week, soms 15 uur per dag. En toch voelt de werkdruk heel anders dan in het onderwijs. Als ik moe ben doet een ander de afwas en als een ander ziek is, zet ik thee. Als we elkaar aankijken weten we met één blik hoe de ander zich voelt en kunnen we daarop anticiperen. We dragen samen verantwoordelijkheid voor onze werkzaamheden, zorgen er samen voor dat we ons hier thuis voelen en zetten ons samen in voor hetzelfde doel: geld inzamelen voor Escuela de la Calle. Ik voel me verbonden met de mensen om me heen en het doel waarvoor ik me inzet en dat is elke pijnlijke spier, korte nacht en buikkramp waard.

Vorige

Hoog gegrepen

Volgende

Shit story

10 Comments

  1. Ineke

    Lieve Marion,
    Je bericht raakt mij.Het oer verlangen thuis te zijn.Thuis bij jezelf en verbonden met anderen.
    Hoe fijn dat je dit nu vindt in de gemeenschap waar je bent.Toen ik zo oud was als jij ging ik ervoor naar Poona in India.Mijzelf leren uiten, gevoelens toestaan, afwijzing doorvoelen en door pijn heen bij liefde uitkomen Durven verbinden.Het klinkt zo vanzelfsprekend maar dat is het niet.Wij dragen beelden in ons die dit onbewust in de weg staan. En zo mooi als het er wel is. Een mooi avontuur ben jij aangegaan.

    • marionkorevaar

      Lieve Ineke,
      Thuis bij jezelf en verbonden met anderen… mooi gezegd:) Ik gun het iedereen om zoiets te kunnen ervaren. India lijkt me ook een heel bijzondere plek.

  2. pieter waalewijn

    Mooi! Dat krijg je dus als je in een nieuwe omgeving opnieuw begint: zelfreflectie, nadenken over wie je was en bent, op jezelf en tussen anderen. Over hoe je je hebt gered (of net niet) en wat je jezelf wijsmaakt. En dan ontdekken wat er gebeurt als je niet langer probeert je te handhaven, maar jezelf overgeeft aan de blikken van de mensen om je heen – die dus helemaal niet zo onbarmhartig zijn als je vreesde.
    Een eerlijk verhaal, een prachtige ervaring. Ga zo door!

  3. Janneke

    Lieve Marion,
    Wat een ontroerend verslag! Je geeft precies weer wat nogal wat mensen ervaren in Nederland en in andere westerse landen. Het gemeenschappelijke doel is vervaagd en zingeving is in veel werkzaamheden die je dagelijks verricht ver te zoeken. Wat fijn dat nu wel een zinvol leven ervaart. Geniet er van.
    Groet,
    Janneke

    • marionkorevaar

      Lieve Janneke,
      Ik heb wel even getwijfeld over het posten van dit verslag, omdat het zo persoonlijk voelde. Maar het idee dat anderen het misschien ook wel zo ervaren, maakt dat ik het verslag toch heb gepost:). Mijn volgende verslag beschrijft heel andere issues: onderwijs, corruptie en kansenongelijkheid in Guatemala.

  4. Marlies

    Heel bijzonder……
    Lieve groetjes, we reizen een beetje met je mee!

    • marionkorevaar

      In april kom ik even langs op school. Ben heel benieuwd hoe het met jullie is:)

  5. Luthmila

    Top Marion! Petje af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: