Marion Korevaar

Vele wegen brachten me tot hier

Wrightwood-Hiker Heaven

Dag 28

Na een verregende rustdag schijnt vandaag de zon. Op het programma staat Mount Baden Powell. 2019 is een ongebruikelijk jaar. Het is veel te koud en te nat voor de tijd van het jaar. De klim naar de top telt 47 haarspeldbochten. Na 20 bochten is de helling bedekt met sneeuw. We volgen de voetsporen voor ons en snijden zeker 15 bochten af. Omhoog gaat het over de steile helling. We binden de microspikes onder en zwoegen door de sneeuw. De wolken die voorbijdrijven zijn indrukwekkend en de ijskristallen aan de bomen lijken wel kunst. Op de top worden we beloond met een waanzinnig uitzicht. Het is windstil. Daarna wacht de afdaling. Dit keer niet aan de noordzijde. Er ligt minder sneeuw maar vlot gaat het niet. Om half 8 komen we vermoeid maar voldaan aan op de kampeerplek.

Dag 29

Het is koud. Opstaan kost heel veel moeite. De slaapzak is lekker warm en buiten vriest het. Als de zon begint te schijnen, komen we eindelijk in beweging. Het gaat omlaag en omhoog en omlaag. En we moeten een stuk over een asfaltweg omdat broedende kikkers voorrang krijgen op haastige hikers. Ik zie vandaag veel Sequoia bomen. De stam van die bomen zorgt ervoor dat ze een bosbrand kunnen overleven. ’s Avonds eten we in het zonnetje, maar al snel daarna begint het te regenen en vervolgens te sneeuwen. Ik kruip maar diep weg in mijn slaapzak.

Dag 30

Als om 6 uur de wekker gaat, sneeuwt/regent het nog steeds. De sneeuw blijft echter niet liggen. Kou, wind en nattigheid kunnen in de bergen gevaarlijk zijn en onze slaapzak is lekker warm. We blijven dan ook lekker liggen tot het om half 9 een beetje opklaart. Warm is het nog steeds niet. Ik trek verschillende lagen kleding aan: shirt met lange mouwen, donsjas, regenjas, muts en buff. Zo blijf ik redelijk warm. We zetten een pizzamedley in om de sfeer goed te houden: Vandaag is pizza, de geur van mijn leven/Ik leef niet zonder pizza/Daar gaat ze, en zoveel pizza heb ik nooit gezien/All I want for Christmas is pizza en voor we het weten passeren we de 400 mile marker. Het koude weer zorgt voor een absoluut snelheidsrecord. We lopen zo snel mogelijk de berg op en gaan daarna in volle galop naar beneden. 1.5 mile voor de kampeerplek heb ik bereik en bestel ik pizza waarnaar we zo hebben verlangd. We kamperen vandaag vlakbij een weg en de pizzeria bezorgt pizza’s aan hongerige hikers. Helaas begint het al snel weer te regenen en waaien. Ons wacht wederom een onstuimige nacht.

Dag 31

Trail magic. Ik overweeg even om mijn slaapzak te verlaten voor de trail angels die voor dag en dauw zijn opgestaan om ons water en frisdrank te brengen. Het is echter zo koud dat ik me daartoe pas om 7 uur kan bewegen. De trail angels blijken zelf ook hikers te zijn. Ze gaan dezelfde etappe lopen als wij. We komen ze onderweg dan ook een aantal keer tegen. ’s Avonds kamperen we in een paardenwei bij een Rangerstation. Het is een verademing dat de zon weer eens schijnt. Zo kunnen we onze spullen drogen en zelf ook een beetje opwarmen.

Dag 32

Vandaag hebben we twee hoogtepunten in het vooruitzicht: Vasquez Rocks en het stadje Agua Dulce. Het is wederom koud maar de dreigende wolken veranderen gelukkig niet in regenwolken. Ik merk dat mijn lichaam begint te wennen aan de langere afstanden. Ik geniet echt van het lopen vandaag en van de mooie uitzichten. Als we rond lunchtijd een weg bereiken, zien we daar de trail angels die we gister hebben ontmoet. Ze hebben frisdrank en kleine zakjes chips en koekjes bij zich. Ik val meteen aan. Zo vlak voor een resupplypunt/stad is de bodem van mijn etenszak in zicht. Ze vertellen dat ze een vriend gaan opzoeken in Agua Dulce en dat ze ons ’s avonds misschien wel mee uiteten kunnen nemen. Na de lunch lopen we door een schitterend stuk woestijn. Veel films zijn hier opgenomen zoals Planet of the Apes en Star Trek. Het voelt met 18 graden ook een stuk warmer dan de laatste dagen maar dat is niets in vergelijking met de 40 graden die het normaal is. Als we bij Vasquez Rocks aankomen, wordt er gefilmd. De cameraman gebaart dat we best even wat foto’s mogen maken. Ondertussen schiet hij met zijn smartphone een foto van ons: 4 ongewassen hikers op een iconische plek. Een aantal mile later lopen we het dorpje Agua Dulce binnen waar de trail angels ons al opwachten en we genieten van een heerlijke pasta.

Dag 33

Hiker Heaven is de droom van elke hiker. De familie die hier woont stelt elk jaar haar huis open voor duizenden hikers. Er staan vandaag ongeveer 100 tentjes in de tuin, 10 dixies zorgen ervoor dat iedereen zijn behoefte kan doen, de eigenaresse wast alle stinkende hikerkleding brandschoon, er is een buitendouche, er staan naaimachines en de buren helpen alle wandelaars te vervoeren van Hiker Heaven naar Agua Dulce voor ontbijt, lunch of een bezoek aan de supermarkt. Wij doen goed ons best om ons calorietekort aan te vullen door te gaan ontbijten in het dorp en ’s middags ook te lunchen. Hoewel we nu in de woestijn zijn aangekomen ziet de lucht er weer dreigend uit. We wachten dan ook tot de zon schijnt voor we weer gaan wandelen. Dat blijkt 4 uur ’s middags te zijn. Op het programma staat een klim van 8.5 mile. Ik zucht een aantal keer heel diep. Ik heb echt geen zin. Halverwege de klim begin ik echter steeds meer te genieten. De avondzon licht de bergen schitterend op. Vlak voor de top vinden we een kampeerplek. Het is ijskoud maar de zonsondergang is wonderschoon. Soms is het verlaten van de bewoonde wereld niet eenvoudig, maar de prachtige omgeving maakt het de inspanning elke keer weer waard.

Vorige

Big Bear Lake – Wrightwood

Volgende

Hiker Heaven – Tehachapi

  1. Marlies van Oudenhove

    Marion, je bent een kanjer!
    Groetjes,
    Marlies

  2. Roos

    Ha lieve Marion, wat een foto’s weer! Geen wonder dat ze er films opnemen. Het is bijna onaards mooi allemaal! xxx

  3. Annemarieke

    Tja, geloof niet dat ik hier veel woorden voor heb. GEWELDIG!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: